‎เงินแตกต่างออกไปเล็กน้อยสำหรับเศรษฐีพันล้าน
‎เทียบเศรษฐีพันล้านกับคนอเมริกันทั่วไป
‎การเดินทางด้วยเครื่องบินส่วนตัว ‎ก็เหมือนนั่งรถไฟใต้ดินในกรุงนิวยอร์ก
‎รถลัมโบร์กินี ‎ก็เหมือนรถขาไถที่เป็นของเด็กเล่น
‎ซื้อเกาะส่วนตัวก็เหมือนดาวน์บ้านหนึ่งหลัง
‎โลกนี้ไม่ได้เศรษฐีพันล้านอยู่หนึ่งเปอร์เซ็นต์
‎แต่เหมือนมีแค่ .0001 เปอร์เซ็นต์มากกว่า
‎เรื่องแย่ที่สุด ‎ของการเป็นเศรษฐีพันล้านเหรอครับ
‎ไม่มี
‎ไม่มีเลยครับ
‎พวกเขาแค่ยกหูโทรศัพท์ก็ได้เจอผู้นำโลก
‎อย่างน้อยก็มีคน 12 คนเป็นผู้นำโลก
‎ยุคสมัยที่ดีกว่าเก่ากำลังมา
‎ในสภาจีนมีเศรษฐีพันล้าน ‎คร่าวๆ ราวหนึ่งร้อยคน
‎เศรษฐีพันล้านกำลังมาแรง
‎ในปี 1987 มีเศรษฐีพันล้านประมาณ 140 คน
‎ในปี 2019 มีเศรษฐีพันล้านเพิ่มขึ้น 15 เท่า
‎และความมั่งคั่งเพิ่มขึ้นถึงเกือบ 30 เท่า
‎รวมทั้งหมดเป็นมูลค่าเกือบเก้าล้านล้านดอลลาร์
‎หากเศรษฐีพันล้านในวันนี้ก่อตั้งประเทศ
‎นั่นจะเป็นประเทศที่ร่ำรวยที่สุดในโลก ‎เป็นอันดันแปด
‎มูลค่าทรัพย์สินที่คนเหล่านี้มีนั้น ‎มหาศาลจนเหลือเชื่อ
‎และพวกเขามีอิทธิพลต่อหลายส่วนในโลกนี้
‎อิทธิพลนั้นทำให้พวกเขาเป็นสัญลักษณ์ ‎ความไม่เท่าเทียมและระบบที่รั่วไหล
‎เป็นเชื้อเพลิงให้เกิดการประท้วงและ ‎กิจกรรมทางการเมืองทั่วโลก
‎ผมว่าคนเบื่อหน่ายกับการใช้ชีวิต ‎ในประเทศและในโลก
‎ที่น้อยคนช่างมีมาก ‎และคนมากมายมีเพียงน้อยนิด
‎แต่เศรษฐีพันล้านเหล่านี้
‎สร้างความร่ำรวยขึ้นมาด้วยการประดิษฐ์ ‎สิ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเรา
‎บางคนก็ทำมากกว่าคนอื่นๆ
‎ถ้าอย่างนั้นทำไมปัจจุบัน ‎มีเศรษฐีพันล้านมากกว่าที่เคยมีมา
‎แล้วพวกเขาเป็นผลดีหรือร้ายต่อโลกนี้
‎คนรวยได้ใช้ชีวิตสบายและหรูหรา
‎เงินมีค่าสูงเกินกว่าจะใช้
‎ขาย!
‎ช่องว่างระหว่างคนรวยมาก
‎กับชนชั้นกลาง กว้างขึ้นอย่างมหาศาล
‎ผมรอพันล้านต่อไปอยู่นะ
‎คุณจะเอาเศษเงินเหลือๆ พวกนั้นไปทำอะไร
‎ผมสร้างบริษัทและสนับสนุนคนให้สร้างสิ่งใหม่ๆ
‎จากโลกโซเชียลสู่ยานอวกาศ
‎เรากินได้เต็มที่ก็เท่านี้
‎เรามีบ้านหลังใหญ่ที่สุดก็ได้เท่านี้
‎ประเทศนี้ต้องการกฎทองมากขึ้นอีกนิด
‎และใช้เงินทองปกครองน้อยลงหน่อย
‎(เศรษฐีพันล้าน)
‎ฉันละอายใจที่ต้องยอมรับว่า ‎ฉันทำข่าวของพวกคนรวยมานานมาก
‎ลุยซา โครลล์ช่วยสร้างหนึ่งในการจัดอันดับ ‎เศรษฐีพันล้านยอดนิยมของโลก
‎ประมาณปี 1981 ตอนที่เริ่มทำการจัดอันดับ
‎เรารู้ชัดเจนเลยว่า ‎จะไปตามหาคนรวยได้ที่ไหนในประเทศนี้
‎อย่างในรัฐเทกซัสซึ่งมีเศรษฐีน้ำมัน
‎ต่อมาซิลิคอนแวลลีย์ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดเทค ‎ก็เพิ่งเริ่มลืมตาอ้าปาก
‎จากนั้นก็ในกรุงนิวยอร์ก
‎ตอนนั้นเราเดินไปทั่วเมืองเพื่อหาดูว่า ‎ใครเป็นเจ้าของอะไรบ้าง
‎ปรากฏว่าเราแกะรอยความมั่งคั่งได้ยากมาก
‎มีแค่ไม่กี่คนที่คิดว่าเราจะทำสำเร็จ
‎แต่สุดท้าย ในเดือนกันยายน ปี 1982 ‎เราก็ตีพิมพ์ทำเนียบฟอร์บส์ 400 เป็นครั้งแรก
‎ในทำเนียบคนรวยครั้งแรกสุด ‎มีทายาทจอห์น ดี. ร็อกเกอเฟลเลอร์ 11 คน
‎เขามีชีวิตอยู่ ‎ในช่วงปลายยุค 1800 ในสหรัฐอเมริกา
‎ยุคที่เรียกว่ายุคทองชุบ
‎เป็นยุคแรกที่โลกได้รู้จักเศรษฐีพันล้าน ‎ที่ร่ำรวยด้วยตัวเอง
‎ตามค่าเงินดอลลาร์ปัจจุบัน ‎ร็อกเกอเฟลเลอร์และคาร์เนกี
‎ถูกคาดว่ามีทรัพย์สินมากกว่า
‎คนที่รวยที่สุดในโลกตอนนี้ถึงสองเท่า
‎นั่นเป็นยุคที่ถูกกำหนดด้วย ‎ความมั่งคั่งชวนตะลึง
‎และการฉ้อโกงมหาศาล
‎มาร์ค ทเวนเป็นผู้สมาสคำว่ายุคทองชุบ
‎เพราะแม้ความมั่งคั่งจะฉาบหน้าแวววาว ‎แต่ภายใต้นั้นกลับเน่าเฟะ
‎คาร์เนกี แวนเดอร์บิลท์ และร็อกเกอเฟลเลอร์ ‎รวยขึ้นมาจากเส้นสายทางการเมือง
‎ควบรวมกิจการต่างๆ เป็นกองทรัสต์ ‎และกดขี่ผู้ใช้แรงงาน
‎แถมยังแทบไม่เสียภาษี
‎ก่อนยุคนั้น เราเปรียบเทียบความรวยได้ยาก
‎แต่คงต้องปกครองจักรวรรดิ ‎กว่าจะร่ำรวยมหาศาล
‎เช่นออกัสตัส ซีซาร์ จักรพรรดิแห่งโรม
‎หรือจักรพรรดินีบูเช็กเทียนแห่งประเทศจีน
‎หรือมันซามูซา ผู้ปกครองจักรวรรดิมาลี
‎ซึ่งกุมขุมทองที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง
‎ความมั่งคั่งของเขาเป็นตำนานเล่าขาน
‎ถึงขั้นมีภาพของเขาพิมพ์อยู่บนแผนที่ยุคกลาง ‎ที่สำคัญที่สุดชิ้นหนึ่ง
‎แต่เศรษฐียุคทองชุบหาเงินด้วยวิธีอื่น
‎พวกเขาตั้งบริษัทที่เจริญรุ่งเรือง
‎เหตุที่ทำให้ความร่ำรวยพุ่งพรวดในยุคนั้น
‎เกิดจากเศรษฐกิจในระดับทวีปเป็นครั้งแรก
‎ในสหรัฐอเมริกา ‎และการรุ่งเรืองของบริษัทใหญ่ๆ
‎เช่น ทางรถไฟของแวนเดอร์บิลท์ ‎ซึ่งทำให้เกิดเส้นทางใหม่ๆ
‎มากกว่า 200,000 ไมล์ ‎ที่เชื่อมทั้งทวีปถึงกันเป็นครั้งแรก
‎ช่วยเปลี่ยนสหรัฐเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจ
‎แล้วที่เศรษฐีพันล้านมาแรงในยุคนี้
‎ก็เพราะเศรษฐกิจที่เติบโตไปในระดับโลก
‎นั่นช่วยให้ทั้งโลกร่ำรวยขึ้น
‎ความไม่เท่าเทียมทยอยลดลงในระดับทั่วโลก
‎สาเหตุหลักๆ เกิดจาก
‎ประเทศยากจน ‎บางประเทศกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว
‎ภายในไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา ‎ไม่มีประเทศไหนโตเร็วเท่าประเทศจีน
‎เมื่อ 40 หรือ 50 ปีที่แล้ว จีนเป็นประเทศ
‎ซึ่งประชากรจำนวนมากยากจนถึงขีดสุด
‎รัฐบาลคอมมิวนิสต์ทำตามแนวคิดที่เรียกว่า ‎สังคมนิยมแบบยุคใหม่
‎ความยากจนขั้นสุดแทบหมดไปจากเมืองจีน
‎ก่อนปี 1978 ไม่มีเศรษฐีพันล้านที่เป็นชาวจีน
‎เมื่อถึงปี 2017 จีนผลิตเศรษฐีพันล้าน ‎คนใหม่สัปดาห์ละสองคน
‎และมีจำนวนเศรษฐีพันล้านมากที่สุดในโลก ‎เป็นอันดับสองรองจากสหรัฐ
‎ดังนั้นเลยไม่น่าแปลกใจที่เห็น ‎เจ้าของกิจการร่ำรวยมาก
‎เก็บเกี่ยวรวบรวมทรัพย์สินได้ไวมาก
‎ในอินเดียก็เกิดเรื่องใกล้เคียงกัน
‎เศรษฐกิจที่เติบโตของอินเดียฉุดดึง ‎ผู้คนหลายสิบล้านออกจากความยากจน
‎และสร้างเศรษฐีพันล้านกว่า 100 ราย
‎นี่คือเศรษฐีพันล้านของยุคนี้
‎แม้แต่ในหมู่พวกเขา ‎ก็มีช่องว่างระหว่างความรวย
‎คนส่วนมาก หรือร้อยละ 94
‎มีมูลค่าหมื่นล้านดอลลาร์หรือน้อยกว่านั้น
‎ร้อยละห้ามีมูลค่าที่ ‎ระหว่าง 10,000 ถึง 30,000 ล้านดอลลาร์
‎และมีเพียงร้อยละหนึ่งในรายชื่อนั้น ‎ที่เป็นอภิมหาเศรษฐี
‎มูลค่า 30,000 ล้านดอลลาร์หรือมากกว่า
‎ครับ ผมดูคนพวกนี้แล้วก็
‎ "โห พวกนั้นมีเงินมากกว่าเราเยอะ"
‎แล้วผมก็ยั้งตัวเองไว้
‎แบบว่า "หุบปากเลยนะ ไอ้โง่"
‎ขณะที่วงการเทคโดยรวม ‎ไม่ได้มีเศรษฐีพันล้านมากที่สุด
‎วงการนี้มีอภิมหาเศรษฐีเยอะที่สุด
‎มีคำที่พูดกันว่าใครชนะกินเรียบ
‎สินค้าดิจิทัลอย่างเว็บไซต์หรือแอปพลิเคชัน ‎ไม่ต้องใช้แรงงานคนมากมายเพื่อสร้าง
‎และเข้าถึงตลาดโลกได้ทันที
‎มีเหตุผลที่ทำไมกูเกิลจึงมีความหมาย ‎เท่ากับการค้นหาทางอินเทอร์เน็ต
‎เพราะการค้นหากว่าร้อยละ 90 เกิดขึ้นทางนั้น
‎และผู้ก่อตั้งก็ติดอันดับคนรวยที่สุดในโลก ‎อันดับ 10 และ 14 ในปี 2019
‎เฟซบุ๊กมีผู้ใช้มากกว่า ‎แพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอื่นๆ
‎ต่อให้ไม่รวมแพลตฟอร์มที่เขาเป็นเจ้าของ
‎และผู้ก่อตั้งเป็นบุคคลที่รวยที่สุดในโลก ‎เป็นอันดับแปด
‎และเกือบร้อยละ 50 ของการซื้อของออนไลน์ ‎ทั่วทั้งสหรัฐเกิดขึ้นในแอมะซอน
‎ในปี 2019 ผู้ก่อตั้งแอมะซอน เจฟ เบโซส ‎เป็นบุคคลที่รวยที่สุดในโลก
‎เศรษฐีพันล้านคนดังอย่างโอปราห์ ‎ไคลี่ เจนเนอร์
‎และไมเคิล จอร์แดนอยู่ในอันดับล่างๆ ‎ของการจัดอันดับเศรษฐีพันล้าน
‎และไม่มีใครอยู่ในรายชื่อ ‎เพราะงานแรกที่ทำให้พวกเขาโด่งดัง
‎ไมเคิล จอร์แดนทำได้ 90 ล้านดอลลาร์ ‎จากการเล่นบาสเกตบอล
‎แต่การจับมือของเขากับองค์กร ‎มีมูลค่าประมาณหนึ่งพันล้านดอลลาร์
‎เช่นเดียวกับการถือหุ้นในทีมบาสเกตบอล
‎เขากลายเป็นเศรษฐีเพราะแรงงานของตัวเอง
‎แต่เขากลายเป็นเศรษฐีพันล้านได้ ‎เพราะมีหลักทรัพย์
‎หลักทรัพย์คือสิ่งที่เราเป็นเจ้าของ ‎ซึ่งทำเงินให้เราได้
‎บ้านอาจเป็นหลักทรัพย์ได้
‎หุ้นเป็นหลักทรัพย์
‎ภาพเหมือนของคุณก็อาจเป็นหลักทรัพย์ได้
‎ถ้าคุณคือไมเคิล จอร์แดน
‎สิทธิบัตรก็เป็นหลักทรัพย์
‎เช่น สิทธิบัตรยาหรือเทคโนโลยี
‎และลิขสิทธิ์ เช่นลิขสิทธิ์มิคกี้ เมาส์
‎ฉันโตมากับดิสนีย์ ‎และทุกอย่างที่มาพร้อมกับดิสนีย์
‎(มูลค่าทรัพย์สินสุทธิ: "เก้าหลัก")
‎เราไม่มีทางมีเงินพันล้านได้หรอก ‎ถ้าทำมาหากินตามปกติ
‎และจ่ายภาษีเงินได้เหมือนคนทั่วไป
‎ไม่มีทางเลย
‎การเป็นเจ้าของคือที่มาของความรวย
‎คนรวยส่วนมากทำงานหาเงินเหมือนคนอื่นๆ
‎แต่ยิ่งรวยเท่าไหร่ รายได้ที่มาจากแรงงาน ‎ก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น
‎และยิ่งมาจากหลักทรัพย์มากขึ้น
‎พวกร้อยละ 0.001 ‎เป็นตัวอย่างที่น่าทึ่งของเรื่องนี้
‎พูดกว้างๆ ก็คือรายได้ที่เกิดขึ้นจากเศรษฐกิจ ‎กำลังเปลี่ยนไป
‎จากแรงงานไปเป็นหลักทรัพย์
‎นั่นคือเหตุผลเรียบง่ายที่สุดที่สนับสนุนเรื่องนี้
‎นั่นเป็นเพราะแบรนด์สินค้าทั่วโลก ‎ไม่ได้มีแค่ตลาดทั่วโลก
‎พวกเขายังมีแหล่งแรงงานทั่วโลก
‎และความจำเป็นที่ต้องจ่ายค่าแรง ‎ก็น้อยลงทุกที
‎ดูตัวอย่างจากอุตสาหกรรมสิ่งทอ
‎นวัตกรรมใหม่ๆ เปลี่ยนเรื่องนั้น ‎ในกว่าสองศตวรรษที่ผ่านมา
‎สิ่งประดิษฐ์แต่ละอย่างเพิ่มการผลิตและผลกำไร
‎ปัจจุบันคนงานในอุตสาหกรรมสิ่งทอ ‎แทบทั้งหมดอยู่ในประเทศกำลังพัฒนา
‎ซึ่งค่าแรงถูกกว่า
‎และตอนนี้เครื่องจักรก็เริ่มแทนที่ ‎แรงงานมนุษย์ไปด้วย
‎สิ่งนี้เรียกว่าโซบอท
‎มันทำงานอัตโนมัติ ‎แทนงานที่เคยต้องใช้มือคล่องแคล่วละเอียดอ่อน
‎และในหนึ่งชั่วโมง มันเย็บเสื้อเชิ้ต ‎ได้มากเท่ากับคนงาน 17 คน
‎สิ่งนี้ช่วยลดค่าใช้จ่ายของผู้บริโภค
‎และทำกำไรให้เจ้าของหลักทรัพย์มากขึ้น
‎การเป็นเจ้าของหลักทรัพย์
‎โดยเฉพาะการถือหุ้นในองค์กรต่างๆ
‎มีการกระจุกตัวกันเป็นก้อนเดียวสูงมาก
‎เช่น เศรษฐีพันล้านผู้เป็นเจ้าของ ‎แบรนด์ระดับโลก เอชแอนด์เอ็ม
‎ซาร่า และวอลมาร์ท
‎เมื่อใครสักคนมีหลักทรัพย์ประเภทนั้น ‎มันมีแต่จะเติบโต
‎เงินมันมีแต่จะทำเงินเพิ่ม
‎เหมือนเอามันใส่ไว้ในห้อง ปิดประตู
‎เงินมันมีเซ็กส์กัน ‎แล้วก็ออกลูกเป็นเงินจนเติบโต
‎มันก็เป็นทำนองแหละค่ะ
‎เหมือนที่เอ็ดการ์ บรอนฟ์แมน ซีเนียร์ ‎ทายาทแห่งซีแกรมกล่าวไว้
‎"เปลี่ยนเงิน 100 เป็น 110 ดอลลาร์ ‎นั่นเรียกว่าทำงาน
‎เปลี่ยน 100 ล้านเป็น 110 ล้านดอลลาร์ ‎มันเป็นเรื่องเลี่ยงไม่ได้"
‎นั่นเป็นเพราะถ้าเรามีเงินออมแค่ 100 ดอลลาร์
‎จะไม่ใช้จ่ายเลยก็ลำบาก ‎แต่จะลงทุนอะไรก็ยาก
‎แต่เงิน 100 ล้าน ‎จะกลายเป็น 110 ล้านดอลลาร์
‎ถ้าปล่อยมันอยู่เฉยๆ ในตลาดหุ้นสักหนึ่งปี ‎โดยที่ไม่ต้องกระดิกนิ้ว
‎ไม่นานเลย ภายในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วอายุคน
‎เราก็จะเป็นสายสกุลที่มั่งคั่ง ‎หรือหลายสกุล
‎แล้วถ้าให้อำนาจเงินได้ควบคุมการเมือง
‎มันไม่ใช่ภาพที่เราอยากจะเห็นเลย
‎จากการประเมินครั้งหนึ่ง
‎ร้อยละ 13 ของเศรษฐีพันล้าน ‎ได้รับสืบทอดเงินพันล้าน
‎อีกร้อยละ 56 สร้างจากน้ำพักน้ำแรงตัวเอง
‎แต่การจะแบ่งแยกทั้งสองออกจากกัน ‎เป็นเรื่องยาก
‎เพราะคนส่วนมากที่ได้เงินมรดกตกทอด ‎ก็หาทางทำให้มันเติบโต
‎นั่นอธิบายที่มาของเศรษฐีพันล้าน ‎อีกร้อยละ 30 ของโลกนี้
‎ในปี 2014 เราคิดสิ่งที่เราเรียกว่า ‎ระดับคะแนนของผู้ที่ร่ำรวยด้วยตัวเอง
‎มันไล่จากเลขหนึ่ง ‎ซึ่งเป็นจุดที่ได้รับเงินมรดกตกทอด
‎แล้วไม่ทำอะไรกับมันเลย นั่งเฉยๆ
‎กินขนมหรือเสวยสุขไปเรื่อย
‎ส่วนเลขสิบคือ ‎เรื่องราวของคนที่ร่ำรวยด้วยตัวเอง
‎คนอย่างโอปราห์ วินฟรีย์จะอยู่ในหมวดนี้
‎ปีนี้ เรามีไคลี่ เจนเนอร์ ‎ซึ่งเป็นเรื่องวิพากษ์วิจารณ์กันใหญ่โต
‎เธอก็แค่รู้วิธีทำเงิน ‎จากผู้ติดตามเธอในอินสตาแกรม
‎และจากชื่อเสียงครอบครัว
‎มีเศรษฐีพันล้านอายุน้อยที่สุดคนใหม่ ‎ที่ร่ำรวยด้วยตัวเอง
‎แต่หลายคนคิดว่าตำแหน่งของไคลี่ ‎ต้องทำเครื่องหมายดอกจันไว้ด้วย
‎ถ้าไม่ได้รับมรดกจากใครมา
‎ก็แปลว่าเราสร้างเองค่ะ
‎ถ้าเกิดมาบนเบสสาม แล้วตีลูกโฮมรันได้
‎งั้นก็ไม่ได้สร้างเองกับมือจริงๆ ไง
‎(ชื่อ: โรมัน เอบราโมวิช) ‎(มูลค่าทรัพย์สินสุทธิ: 12,400 ล้าน)
‎ความร่ำรวยที่สร้างเองประเภทอื่นๆ ‎ก็เป็นที่โจษจันเช่นกัน
‎เมื่อเราเริ่มใส่ชื่อ ‎เศรษฐีพันล้านของรัสเซียในทำเนียบ
‎พวกคณาธิปไตย เราไม่ค่อยแน่ใจว่า ‎จะเรียกคนเหล่านี้ว่ายังไง
‎บางคนก็เรียกคนพวกนี้ว่าโจราธิปไตย
‎มาจากภาษากรีก เคลปเตส แปลว่าโจร ‎และ กราโตส แปลว่าอำนาจ
‎คำนี้หมายถึงคนที่มีเส้นสายทางการเมือง
‎คนที่ร่ำรวยจากการใช้ ‎ทรัพยากรธรรมชาติของประเทศ
‎มันเกิดขึ้นเมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลายในปี 1991
‎ปัจจุบันรัสเซียมีเศรษฐีพันล้าน ‎ที่สร้างความรวยด้วยตัวเองมากกว่า 100 ราย
‎ไม่มีหมวดหมู่สำหรับพวกที่
‎ช่วยทำให้ได้สินทรัพย์ถูกๆ ‎ด้วยการขโมยหรือรวมหัวกับรัฐบาล
‎หรือจะเรียกมันว่าอะไรก็ตาม
‎จะดีหรือชั่วนั้นขึ้นอยู่กับวิธี
‎ที่ทำให้คุณร่ำรวย
‎คุณร่ำรวยจากความลำบากของคนอื่นรึเปล่า
‎หรือคุณสร้างความร่ำรวย
‎ด้วยการสร้างสินค้าดีๆ เพื่อคนอื่นในสังคม
‎นี่คือสองหลักการที่ต่างกัน ‎ในการสร้างความมั่งคั่ง
‎ในยุคทองชุบ เศรษฐีพันล้าน ‎คืนความร่ำรวยมหาศาลนั้นสู่สังคม
‎เช่น แอนดรูว์ คาร์เนกี
‎คำพิพากษาของสาธารณชนจะเป็นดังนี้
‎ชายผู้ตายอย่างมั่งคั่ง
‎จะตายอย่างอัปยศ
‎เขาพูดว่าน่าละอายมากจริงๆ ‎ถ้าคนรวยจะตายไปกับเงินทองของตัวเอง
‎ดังนั้นไม่ว่าเราจะไปที่ไหน
‎เราจึงเห็นสถาบันคาร์เนกี ‎หอสมุดคาร์เนกี คาร์เนกีฮอลล์
‎มหาวิทยาลัยคาร์เนกี เมลลอน
‎เราเห็นสิ่งตกทอดของการคืนเงินกลับสู่สังคม
‎ธรรมเนียมนั้นยังคงดำเนินต่อไป
‎เศรษฐีพันล้านอย่างน้อย 200 คน ‎ร่วมลงนามในปฏิญาณการให้
‎โดยสัญญาว่าจะสละทรัพย์สินอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง
‎พวกเขายังทำเรื่องที่ปกติเป็นงานของรัฐบาล
‎เช่น ต่อสู้โรคระบาด
‎ออกทุนก่อสร้างอาคารเพื่องานกีฬาโอลิมปิก
‎เหมือนที่เศรษฐีพันล้านชาวรัสเซียหลายคนทำ ‎เพื่อโอลิมปิกฤดูหนาวปี 2014 ที่โซชิ
‎และช่วยให้ทุกคนจ่ายค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัยได้
‎และครอบครัวผมจะบริจาคเงิน ‎เพื่อกำจัดเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษา
‎หรือซ่อมแซมสาธารณูปโภคที่เข้าขั้นวิกฤต
‎ในขณะที่รัฐมิชิแกนและเมืองฟลินต์ล้มเหลว
‎เศรษฐีพันล้าน อีลอน มัสก์
‎ปฏิญาณว่าจะแก้ไขวิกฤตการณ์น้ำ
‎สัญญาว่าจะหาน้ำสะอาดให้บ้านทุกหลัง ‎ในเมืองนี้ เขาทำดีแล้วครับ
‎หลายคนพูดคุยกันเยอะมากว่า ‎เราเรี่ยไรเงิน 5,500 ล้าน
‎จากพวกคนรวยเพื่อแก้ปัญหาน้ำในเมืองฟลินต์ได้
‎แต่ฉันต่อต้านหนักมาก
‎แน่นอนว่าที่ผ่านมา ‎มีการทำบุญและบริจาคมากมาย
‎ซึ่งแบบนั้นมันก็ดี
‎แต่ตรงนี้มันเป็นปัญหาโครงสร้าง
‎เราไม่อยากให้ประชาชนต้องคอยพึ่งความเมตตา
‎ของคนเหล่านี้ซึ่งเราอธิบายที่มาที่ไปไม่ได้
‎ซึ่งเขาจะแก้ปัญหาที่มีได้หรือเปล่าก็ไม่รู้
‎ไหนจะเรื่องสาธารณูปโภค เรื่องรัฐบาล
‎เรื่องสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน
‎รัฐบาลเรี่ยไรเงิน ‎เพื่อบริการสาธารณะเหล่านี้ผ่านภาษี
‎แต่ในประเทศมั่งคั่งส่วนใหญ่
‎ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ‎สูงกว่าภาษีเงินได้จากหลักทรัพย์
‎ระบบการเก็บภาษีตัดสินไปแล้วว่า
‎จะเก็บภาษีจากการทำงานในอัตราที่สูงกว่า ‎ภาษีจากการเป็นเจ้าของหลักทรัพย์
‎ผมไม่มีปัญหาถ้าต้องเขียนเช็คจ่ายเงินเพิ่ม
‎ผมไม่มีปัญหาจริงๆ
‎ผมไม่ได้จะพูดว่าผมควรจ่ายภาษีร้อยละ 90
‎เพราะแบบนั้นมันจะเปลี่ยนสิ่งที่ผมทำอยู่
‎จากการลงทุนกับเจ้าของกิจการ ‎และธุรกิจสตาร์ทอัพ
‎และลงทุนกับการบริจาคทำทาน
‎ต่อให้ประเทศเก็บภาษีคนรวยเพิ่ม
‎ในยุคโลกาภิวัตน์ มันก็บังคับใช้ลำบาก
‎ฉันว่าการเปรียบเทียบ ‎ระบบเอาเงินออกนอกประเทศที่ดีที่สุด
‎คือเปรียบเหมือนระบบนิเวศแบบหนึ่ง
‎ประเทศเล็กๆ กลุ่มหนึ่ง ‎บางครั้งก็เป็นประเทศใหญ่
‎แต่ละประเทศสร้างกฎหมายเพื่อใช้ในเขตตัวเอง
‎เช่น การหลีกเลี่ยงภาษีเงินได้
‎นั่นเป็นงานถนัดของเกาะเคย์แมน
‎บนเกาะเคย์แมนมีอาคารแห่งหนึ่ง
‎อาคารเดียว
‎ซึ่งเป็นที่อยู่ของบริษัท 20,000 แห่ง
‎มันคือรหัสไปรษณีย์ที่ทำให้คนฉวยโอกาส
‎จากการปลอดภาษีของเกาะเคย์แมน
‎ถ้าอยากเลี่ยงภาษีองค์กร ‎ให้ไปลักเซมเบิร์ก
‎หรือรัฐเดลาแวร์ในสหรัฐ
‎ถ้าอยากเลี่ยงภาษีมรดก
‎หนึ่งในจุดยอดนิยมที่สุดคือ ‎เกาะเจอร์ซีย์ของยุโรป
‎หมู่เกาะคุก
‎บางครั้งก็รู้จักกันในนาม หมู่เกาะเลี่ยงคุก
‎เชี่ยวชาญด้านช่วยคนซ่อนทรัพย์สินจากเจ้าหนี้
‎และที่นั่นเขาทำกันแค่นั้นจริงๆ
‎โลกได้เห็นระบบนี้แว่บๆ ในปี 2016
‎การเปิดโปงครั้งใหม่ ‎ถึงวิธีที่คนรวยและผู้มีอิทธิพลใช้ซ่อนเงิน
‎กำลังสะเทือนประเทศต่างๆ ทั่วโลกค่ะ
‎ตอนนี้เรียกกันว่า เอกสารปานามา
‎เอกสารปานามา 11 ล้านฉบับ ‎ถ้าจะบอกตัวเลขเป๊ะๆ
‎เอกสารรั่วไหลจากสำนักงานทนายความปานามา ‎ชื่อมอสซัค ฟอนเซกา
‎เอกสารพาราไดซ์เหล่านี้ ‎เป็นการรั่วไหลอีกครั้ง...
‎เปิดโปงวิธีที่คนรวยที่สุด ‎และผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกบางคน
‎ซ่อนเงินไว้ในบัญชีนอกประเทศ
‎ฉันว่าหนึ่งในบทเรียนใหญ่จากเรื่องนี้ ‎คือแกลเลอรีโฉมหน้าคนร้าย
‎ที่ถูกเปิดเผยไปด้วย
‎นี่เป็นกลุ่มคนมากหน้าหลายตา
‎ดาวกีฬาอย่างไลโอเนล เมสซี
‎หรือคนวงการบันเทิงอย่างเฉินหลง
‎มีพระราชินีนาถเอลิซาเบธ ‎กับสมาชิกบางคนในสภาขุนนาง
‎แต่ความช็อกหนักเกิดขึ้นเมื่อคนคำนวณตัวเลข
‎การวิเคราะห์ของประเทศกลุ่มสแกนดิเนเวีย ‎พบว่าโดยเฉลี่ย
‎คนส่วนมากเลี่ยงจ่ายภาษี ‎ห้าเปอร์เซ็นต์หรือน้อยกว่านั้น
‎ร้อยละ .01 ที่เป็นคนรวยที่สุด ‎ไม่จ่ายภาษีประมาณ 25 เปอร์เซ็นต์
‎รวมทั้งหมดเท่ากับร้อยละ 10 ‎ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศทั้งโลก
‎ถูกกันออกไปเก็บในบัญชีธนาคารนอกประเทศ
‎นั่นคือเงินหลายล้านล้านดอลลาร์
‎รัสเซียเป็นหนึ่งในประเทศที่โดนหนักที่สุด
‎คนรวยที่สุดร้อยละ .01 ของโลก ‎เก็บเงินเกินครึ่งไว้ในบัญชีนอกประเทศ
‎นั่นเป็นรายได้ภาษีที่หายไปเยอะมาก ‎สำหรับบริการสาธารณะ
‎หรือสิ่งอำนวยความสะดวก ‎เช่น อาคารโอลิมปิก
‎ทุกคนที่โผล่มาในเอกสารรั่วไหลนั้น ‎น่าจะมีคนช่วย
‎พวกเขาไม่ได้นั่งในเรือยอชต์
‎ฝึกถอดรหัสภาษีเกาะเคย์แมน
‎คนรวยๆ จ้างคนมาทำงานนั้น
‎ก็เหมือนที่จ้างคน
‎ทำความสะอาดดูแลบ้าน ‎หรือทำอาหาร หรือเลี้ยงลูกให้พวกเขา
‎กลุ่มเศรษฐีพันล้านอาจเป็น ‎ชนชาติที่รวยที่สุดเป็นอันดับแปดในโลก
‎แต่ในหลายทาง ‎พวกเขาก็เป็นบุคคลไร้แผ่นดินโดยสิ้นเชิง
‎เมื่อได้ผู้เชี่ยวชาญช่วยเหลือ ‎พวกเขาสามารถเลือก
‎กฎหมายประเทศใดก็ได้ตามใจชอบ
‎โลกาภิวัตน์ได้เปิดแหล่งที่อยู่ทั้งหมด ‎ที่ใช้ซ่อนเงินได้
‎ที่นี่เป็นที่รู้จักกันว่า บิลเลียนแนร์สโรว์
‎กลุ่มอาคารสูงหรูหรา ‎ทางใต้ของเซ็นทรัลพาร์คในกรุงนิวยอร์ก
‎เมืองที่มีเศรษฐีพันล้านมากที่สุดในโลก
‎ในกรุงนิวยอร์ก เศรษฐีพันล้านเหล่านี้ซื้อ
‎ใช้คำว่า "หรูหรา" ยังน้อยไป
‎คอนโดพวกนี้มีมูลค่าหลายสิบล้านดอลลาร์
‎ราคาขายโดยเฉลี่ยของเราอยู่ที่ 18 ล้านนิดๆ
‎และลูกค้าของเราโดยเฉลี่ย
‎มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิหลายแสนล้าน ‎ถึงหลายพันล้านดอลลาร์
‎อสังหาริมทรัพย์ในนิวยอร์กเป็นส่วนหนึ่ง
‎ของระบบนิเวศ ‎ของโลกที่ซ่อนความร่ำรวยจากกฎหมาย
‎ฟอกเงินและทำเรื่องต่างๆ
‎ที่หมิ่นเหม่จะผิดกฎหมาย
‎คนอยากเก็บของมีค่า
‎เขาอาจจะอยากได้ตู้นิรภัยบนฟ้า
‎แล้วก็ซื้ออสังหาริมทรัพย์เพื่อเป็นหลักประกัน
‎อาจจะซื้อที่นอกประเทศบ้านเกิดตัวเอง
‎เพราะที่บ้านมีการเก็บภาษี หรือถูกยึดทรัพย์ ‎หรือไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น
‎ในต้นปี 2018
‎ร้อยละ 72 ของห้องชุดที่มีราคา ‎สูงกว่า 10 ล้านดอลลาร์
‎ถูกซื้อผ่านบริษัทจำกัด ‎ซึ่งมักยอมให้ผู้ซื้อไม่ต้องเปิดเผยตัว
‎คุณแค่ต้องตั้งบริษัทจำกัดหรือกองทรัสต์
‎หรือบริษัทจำกัดที่มีบริษัทอีกแห่งเป็นเจ้าของ ‎ที่เป็นของกองทรัสต์สักแห่ง
‎มันแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะสืบหา
‎ว่าเจ้าของตัวจริงเป็นใครกันแน่
‎และนี่เป็นสาเหตุเดียวที่ทำให้เราแทบไม่รู้
‎แน่ชัดเลยว่าเศรษฐีพันล้านทั้งหมดอยู่ที่ไหน
‎หรือมีกี่คน
‎หรือแต่ละคนมีกี่พันล้าน
‎รัฐบาลไม่ติดตามความมั่งคั่งในระดับทั่วโลก
‎ดังนั้นการจัดอันดับแบบของฟอร์บส์ ‎จึงเป็นหนึ่งในแหล่งข้อมูลที่มี
‎แล้วอันดับพวกนี้ก็เชื่อถือไม่ได้
‎ฉันว่าทำเนียบฟอร์บส์ 400
‎หรืออันดับคนรวยไหนๆ ที่มีการตีพิมพ์ ‎มันชวนให้ไขว้เขวมาก
‎มันอ้างอิงจากข้อมูลที่เปิดเผยสาธารณะ
‎ถ้าแหล่งเงินหลักของคนคนหนึ่ง
‎คือหุ้นในบริษัทมหาชนทั่วไป
‎เราก็แค่ต้องหาจำนวนหุ้นของเขา
‎คูณราคาหุ้น แล้วถ้าเกินพันล้าน
‎โป๊ะเชะ
‎แต่คนมากมายในโลกนี้ร่ำรวยจากแหล่งอื่น
‎สำหรับเศรษฐีพันล้านส่วนใหญ่
‎สองในสามรวยจากการเป็น บ.เอกชน ‎ที่ไม่เข้าตลาดหลักทรัพย์
‎เศรษฐีพันล้านอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‎ตัวเองมีเงินเท่าไหร่
‎เหมือนที่เจ้าพ่อน้ำมัน เนลสัน บังเกอร์ ฮันท์ ‎เคยอธิบายต่อสภาคองเกรสสหรัฐว่า
‎คุณทราบไหมว่าตัวคุณมีมูลค่าเท่าไหร่
‎คนที่รู้ว่าตัวเองมีค่าเท่าไหร่ ‎ปกติไม่ได้มีค่ามากนักหรอกครับ
‎เอ่อ นั่น... ก็ถูกของคุณ
‎เมื่อคนซื้อสินทรัพย์ที่ไม่ได้ซื้อขายกันในตลาด
‎มันก็แล้วแต่เขาเลยว่าอยากตั้งมูลค่าเท่าไหร่
‎มีคนในแวดวงการเมืองที่เคยทำแบบนั้น
‎โดนัลด์ ทรัมป์กับพ่อเขา ‎เคยติดทำเนียบฟอร์บส์ 400 ครั้งแรก
‎แม้จะเป็นทำเนียบครั้งแรกสุด ‎ตอนนั้นก็มีโน้ตเขียนว่า
‎ "พวกเขาบอกว่าตัวเองมีค่า 500 ล้าน"
‎เจ้าของกิจการอาจต้องการขึ้นปกฟอร์บส์
‎พวกเขาได้ประโยชน์จากการเป็นที่รับรู้ ‎ว่าเป็นคนรวย
‎แต่เศรษฐีพันล้านมากมายไม่ใช่
‎ดังนั้นแม้แต่ฟอร์บส์ก็รับรู้ว่าประเมิน
‎มูลค่าความมั่งคั่งในโลกนี้ต่ำเกินไป
‎เราสงสัยอยู่ตลอดว่า ‎เราพลาดความร่ำรวยไปมากแค่ไหน
‎พูดตามตรงว่าเป็นเรื่องที่ ‎บางครั้งก็ทำให้ฉันนอนไม่หลับจริงๆ
‎ในยุคทองชุบ
‎เศรษฐีพันล้านคนแรกๆ ไม่ใช่แค่สละเงินที่มี
‎รัฐบาลก้าวเข้ามาร่วมด้วย
‎ยุคก้าวหน้า
‎เริ่มระเบียบวิธีใหม่
‎แยกกองทรัสต์ใหญ่ๆ ออกจากกัน ‎อย่างสแตนดาร์ดออยล์
‎เท็ดดี้ โรสเวลท์ได้ฉายาอันโด่งดังว่า ‎ "จอมถล่มทรัสต์" เพราะเรื่องนี้
‎ในยุคโลกาภิวัตน์ ‎การเป็นคนรวยดูต่างไปเล็กน้อย
‎สหภาพยุโรปขึ้นบัญชีดำแหล่งเลี่ยงภาษี
‎แต่คงต้องรอดูผลกันต่อไป
‎ส่วนในสหรัฐ นักการเมืองฝ่ายซ้ายเริ่มผลักดัน
‎ให้เก็บภาษีคนรวยสูงกว่าเดิมมาก
‎ซึ่งคนอเมริกันส่วนมากเห็นด้วย
‎แม้แต่เศรษฐีพันล้านบางคนก็เห็นด้วย
‎ผมควรจ่ายภาษีมากกว่านี้
‎เราควรเก็บภาษีคนแบบคุณมากขึ้นไหม
‎แน่นอนสิ
‎ระบบภาษีเอียงเข้าข้างคนรวย
‎และถอยห่างจากชนชั้นกลาง
‎และเราควรพูดถึงเรื่องนี้
‎วิธีสะสมความร่ำรวย
‎สัมพันธ์กับนโยบายสาธารณะ
‎ศีลธรรม...
‎นั่นเป็นเรื่องของพวกเขาเอง
‎นั่นเป็นเรื่องระหว่างคนคนนั้นกับบาทหลวง
‎ความสัมพันธ์ของเรากับเศรษฐีพันล้าน ‎เป็นเรื่องซับซ้อน
‎เราทำให้พวกเขาเป็นคนดัง ‎ถ้าไม่ใช่ว่าดังอยู่แล้ว
‎เราทำให้พวกเขามีอำนาจ
‎แล้วพวกเขาก็ทำเรื่องน่าทึ่งกับเงินที่มี
‎บางครั้งก็มีประสิทธิภาพกว่ารัฐบาล
‎ดังนั้นผมเลยไม่กังวลกับตัวบุคคล
‎แต่ระบบต่างหากที่เอื้อให้เกิด ‎รายได้มหาศาลและความร่ำรวยที่ไม่เท่าเทียมนี้
‎ชนชาติเศรษฐีพันล้าน ‎อาจรวยที่สุดในโลกในเร็ววัน
‎และในขณะที่เงินพวกนั้น ‎อาจจะไม่ได้อยู่ในประเทศเดียว
‎แต่เราทุกคนล้วนอยู่ในประเทศนั้น
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม